اويند رعايت نمايند همان قدر را در حاجت طلبيدن از خداوند عظيم‌الشأن كه خالق و رازق و مالك جميع امور اوست رعايت كند ، و ظاهر است كه اگر كسى حاجتى به مخلوقى عرض كند البتّه چند چيز رعايت مىكند : اول : آنكه بداند چه مىگويد ، و اگر از روزى مستى و بىخبرى حرفى گويد با بزرگى و دلش از آنچه مىگويد خبر نداشته باشد ، اگر سياستش نكنند به سخنش نيز اعتنا نخواهند كرد ، پس در هنگام مناجات با خداوند خود بايد دلش خبر داشته باشد از آنچه بر زبانش جارى مىشود ، و از روى جدّ و جهد و اهتمام طلب نمايد ، و به حاجت خود بىاعتنا نباشد . چنانچه از حضرت امير المؤمنين عليه السّلام منقول است كه : حق‌تعالى قبول نمىفرمايد دعائى را كه از دل غافل صادر شود ، و فرمود : چون براى ميّت خود دعا كنيد چنين دعا مكنيد كه دل شما از آن غافل باشد و خبر نداشته باشد ، و ليكن بايد كه جدّ و سعى كنيد از براى او در دعا « 1 » . و حضرت صادق عليه السّلام فرمود : خدا مستجاب نمىكند دعائى را كه با دل سخت قساوت دعا كنند « 2 » . و در حديث ديگر فرمود : خدا مستجاب نمىكند دعائى را كه با دل فراموش‌كار غافل كنند ، پس هرگاه دعا كنيد دل خود را با خدا داريد ، و يقين كنيد كه دعاى شما مستجاب است « 3 » . دوّم : آنكه كسى را كه شخصى براى دفع شدائد به او پناه مىبرد ، البتّه پيوسته ملازمت او مىكند ، و در غير حال شدّت به او پناه مىبرد تا هنگام شدّت و بلائى كه

--> ( 1 ) اصول كافى 2 / 473 ح 2 . ( 2 ) اصول كافى 2 / 474 ح 4 . ( 3 ) اصول كافى 2 / 473 ح 2 .